پاگرد

 

آقای فرهادی می دونم وقتی اسکار را گرفتید اگر می خواستید می توانستید شما هم مثل بقیه وخیلی بهتر وخیلی عاشقانه تر از همسر و دختر خود تشکر کنید، اما ما در کشوری زندگی میکنیم که مجبوریم از فرصت مطرح شدن و دیده شدنمان استفاده کنیم برای مردممان ، که بگوییم ما مردم خوبی هستیم و حسابمان از آنها جداست.. و من وقتی بقیه را می دیدم که چطور سرخوشانه در فرصت به دست آمده می گویند و می خندند و پیام عشق برای همسرشان می فرستند دلم گرفت که چقدر بی غم هستند، و بیشتر به ارزش این جایزه پی بردم ، به دست آوردن فرصتی برای دفاع از حیثیت و فرهنگمان توسط کسی از جنس خودمان... ممنونم آقای فرهادی

 

من  ۶ بار جدایی را دیدم ، البته ربطی به این ندارد که بار اول در فیلم چیزی ندیدم و دنبال چیزی می گشتم، هر ۶بار میخکوب شدم

بعضی ها عادت داریم که دنبال حادثه ای بزرگ در فیلم باشیم ، بعضی ها "درباره الی" را بیشتر می پسندیم چون حادثه غرق شدن الی ارزش تمام بحث ها در ادامه فیلم را داشت، اما من همان چیزی را در "جدایی" بیشتر پسندیدم که در "درباره الی " هم پسندیده بودم، همون درگیری آدم ها با خودشان ، با اخلاق ، با شرع...

غرق شدن الی یا پرت شدن راضیه جزء ناچیزی از تمام داستان است...من لذت بردم ار اینکه در بحبوحه تمام مشکلات تا این حد برای نادر اهمیت داشت که دخترش در موردش چطور فکر می کند ، اهمیت داشت که حالا که سالهاست به ترمه یاد داده دروغ نگوید در این شرایط حتی به ضرر خودش ژست پدرگونه "همیشه راستش را بگو" ی خودش را حفظ کند،  و اینکه ما انتظار نداریم ترمه که از ابتدا دنبال حقیقت است به قاضی دروغ بگوید.

فرهادی دائم ما را غافلگیر می کند،  نه با پدیده های عجیب و غریب، بلکه با واکنش های طبیعی که شبیه آن در خودمان بسیار سراغ داریم ، فرهادی ما را در مقابل خودمان قرار می دهد و ما از شباهت آدم های فیلم به خودمان لذت می بریم، گاهی  شدت این شباهت یا طبیعی بودن  باعث می شود نبوغ فرهادی را در درک ظرافت های رفتاری انسان ها نادیده بگیریم و  فکر کنیم چیزی در این فیلم نبود و تا این حد که جایزه را سیاسی بدانیم ،                                                                                                  فرهادی شخصیت ها را جوری می سازد که  با وجود دروغ گفتن نادر و رفتارهای همسر راضیه  آنها در ذهن ما همچنان نقش های مثبتی هستند و باورهای دینی راضیه با وجود  شدت  آن دلمان را نمی زند ، هنر فرهادی در این است که آدم ها را خیلی خوب یا خیلی بد نمی کند

انگار نه انگار که اینهمه وقته ننوشتم

ما ازدواج کردیم

روز ۸ ام از ماه اردی بهشت  زیبا ، همانطورکه می خواستیم

برگشتم که باز بنویسم و با مهم ترین پیشامد چند وقت اخیر بی مقدمه شروع کردم ..

 

بی نهایت دوستت دارم

انقدر متاثرم از خوبی، مهربونی،راستی و بزرگی تو که می خوام باز اینجا از تو بنویسم،                                                                                                                                                         انگار از جنس آدم های این دنیا نیستی، اه چقدر کلیشه ای میشه حرفام..پس لطفا کلیشه وار نخونشون!                                                                                                                            تو شبیه همان شاهزاذه ای هستی که تو این دنیای وانفسا نگران خورده شدن یا نشدن گل سرخه و من اهلی شده خوشبخت او. 

                                                                                                                                         یه بار وقتی رفته بودیم کوه خودمون، همون جایی که فقط مال من و تو بود، گفتم اگه به من بگن امروز آخرین روز زندگیته شکایتی نیست چون وقتی در کنار توام به همه آرزوهام رسیدم و زندگی یعنی همین لحظه های ناب، حرف اون روز فقط فوران احساس ناشی از تازگی عشق نبود ، امروز که اینهمه از آن سال گذشته با فراز و فرود،  هنوز همین حس رو دارم

گاهی دلم برای تمام کسانی که تو رو ندارن میسوزه...  بی اغراق !

 یک ماه پیش،  ۹ سال بعد از اولین سلام، رسما شروع کردیم                                                   روزتولدمون                                                                                                                                                                                                                              تعجب می کنم که تمام این سالها نفهمیده بودم اینهمه خوبی         

تو بهترینی   بی تعارف!

 بعد از مدت ها ندیدن صدا و سیما و سریال هاش و البته و متاسفانه  دیدن فارسی وان ! به خودم گفتم یه سری به کانال های ایران بزنم و از قضا بهترین سریال ماه رمضون رو انتخاب کردم ،

نون و ریحون سریال خوب با هنرپیشه های خوب و طنز ظریف کلامی من رو به خودش جلب کرد و چیزی که خیلی جالب بود طعنه هایی بود که به مسایل جامعه و حتی اتفاقات اخیر  میزد

به خودم گفتم توی این مدت دور بودن ازسیمای وطن چه تحولاتی اتفاق افتاده که من بی خبرم و تعجب کردم که چطور اجازه دادن؟؟

از جمله این تیکه ها وقتی بود که یه سری مجله رو با فرقون میارن تو رستوران که قربان زاده(هنرپیشه پسر) برمیگرده میگه اینا به درد نمی خوره از این روزنامه های قطع بزرگ کیهان و اطلاعات خوبه !

یا وقتی پسره رفته زندان دیدن دختره و بهش میگه چه خبره چرا هر کی میاد زندان عابد و زاهد میشه؟ که دختره میگه "من اینجا فرصت‌های زیادی برای تفکر و فکر کردن به خودم داشتم، البته جلسات گفتمان با بازجوها نیز به این خودشناسی خیلی کمک کرد... ما اینجا رژیم غذایی داریم، اینجا دکتری وجود دارد که مراقب تغذیه ماست و نمی‌گذارد غذای پرچرب به ما بدهند. اگر بگم اینجا شیشه نوشابه خالی دیدم که از نوشابه توش خبری نبود، دروغ نگفتم، چون به ما دوغ می‌دن!"

!!!خلاصه خیلی خوشم اومد ازاین بی پروایی و فکر کردم که حالا هر سیاستی هم پشتش باشه عیب نداره بازم خوبه

تا اینکه امروز بعد از ظهر از اونجایی که خیلی مشعوف بودم از این اتفاق خواستم که تکرار سریال مذکور رو هم ببینم اما در نهایت بهت و تعجب دیدم تمام اون حرفا از سریال حذف شده!!!!!!

فهمیدم که نه تنها هیچ سیاستی پشت این قضیه نبوده بلکه فقط از دستشون در رفته بود.. واقعا دلم سوخت و حیفم اومد چون مطمئنا حالا بقیه قسمت ها دقیقا بررسی میشه تا دیگه اینجوری نشه

به هر حال من خواستم رو بیارم به کانالهای خودمون ولی نذاشتن یعنی هنوز دیدن سریال های  بی محتوای کانال های بیگانه رو ! رو ترجیح میدم به دیدن برنامه هایی از تلویزیون خودمون که کسی به صلاحدید خودش قسمت هایی از اون رو حذف کرده باشه ،

 متاسفم ای کاش لااقل می فهمیدن ادامه این روند می تونه عده ای رو با صدا و سیما آشتی بده

 و حیف این سریال!!

                                      

نمی دونم چی بگم در جواب کسی که با خوندن کتاب شازده کوچولو میگه  ای کاش می رفتم کلاس های تحلیلش رو !

لبخند می زنم و می گم من دوست ندارم شازده کوچولو رو تحلیل کنم ،

 میگه مثلا به نظرت منظور نویسنده  از درخت بائوباب چیه...

یکی از همون آدم بزرگ هایی که همیشه نیاز به توضیح دارند... 

 

آغاز سال نو    با شادی و سرور    همدوش و همصدا     حرکت به سوی نور

آغاز مدرسه    وقت شکفتن است    در زنگ مدرسه      بیداری من است

در دل دارم امید    برلب دارم پیام     همشاگردیی سلام     همشاگردی سلام

یه اول مهر دیگه ، شبیه اول مهرایی که لباسای نو رو توی اتاقم آماده میذاشتم ، شبیه اول مهرایی که کتابای جلد کرده رو میذاشتم زیر فرش که صاف بشه، شبیه اول مهرایی که صبحش هم خوابالو بودم و ذوق زده از رفتن دوباره به مدرسه، شبیه اول مهرای معمولا بارونی شهر خودم ، شبیه اول مهرایی که مدیر دوست داشتنی مدرسه مون به جای قران و حدیث صبحگاهی با لبخند و حرفای قشنگش شادمون می کرد..آخ که چقدر دلم می خواد اون موقع بود ، چه لذتی داشت اون روزگار بی دغدغه مدرسه،    چقدر فرق داشت اون اشک هایی که برای ۲۵/۰ نمره بود با این اشک ها..

 

حس عجیبی به آدم دست میده وقتی که کاغذ پشت برف پاک کن  ماشین رو به خیال اینکه یه تبلیغه مثل همه تبلیغها بر داری و ببینی روش این رو نوشته..

من به چشم های بی قرار تو قول می دهم:

ریشه های ما به آب ،

شاخه های ما به آفتاب می رسد،

                      ما دوباره سبز می شویم

                                                           وعده ما راهپیمایی روز قدس

 

خیلی حس عجیبیه، خیلی.. ، نه حس شادیه ، نه هیجان ،نه غم

                                                                                        چیزیه شبیه امید ...

     

 

 

 

۲۳ شهریور بود ، با یه سلام مثل بقیه سلام ها و یه حسی که بهم گفت این سلام با بقیه فرق داره  شروع شد..                                                                                                                حرف زدیم و حرف زدیم  مثل آدمایی که چند وقته همدیگه رو میشناسن،                                    ناگفته عهد بسته بودیم که هم را نبینیم ،نه تصویری از هم نه حتی صدای هم                               کم کم عادت کردم به این ارتباط بی واسطه و تمام  روز دل خوش بودم به  قرار های هر شب  با   آدم نامریی  که دوستش داشتم  و فقط من می توانستم آن را داشته باشم و از رازگونه بودن آن راضی بودم شبیه کسی که موجود فضایی پیدا کرده و نمی خواهد کسی بداند

نشانه های عجیبی پیدا می کردیم و باور می کردیم که این ماجرا فقط یک اتفاق نبود..

کم کم آن آدم نامریی شد مرئی ترین و نزدیک ترین آدم زندگیم و همه زندگیم

 و هنوز  مطمئنم که ۲۳ شهریور  آن سال یک اتفاق نبود 

                      ...,